Murakami'yi aşarak Murakami uyarlamak: DRIVE MY CAR

Bir Murakami eserini sinemaya uyarlamak, yönetmenler için hem çekici hem de aynı ölçüde meşakkatli olsa gerek. Çekici bir fikir; çünkü görünüşte çok basit ve sıradan bir durumdan, tamamen zengin ve karmaşık bir hikâye çıkarmak mümkün. Zor; Murakami’nin imgelerini ve karakterlerini sinemada yeniden yaratmak kolay değil. Belki bu endişeyle, Murakami bir zamanlar kitaplarının uyarlanmasına izin vermiyordu. Ona göre “Bir kitap, kitap olarak kalmalı”ydı. Japon yönetmen Hamaguchi aslında sinemaya uyarlanması nispeten kolay -ve elbette oldukça sinematik özellikler taşıyan- bir Murakami kısa hikâyesi seçmiş. Drive My Car, Kadınsız Erkekler adlı derlemedeki diğer tüm hikayelerde olduğu gibi, Murakami’nin sıklıkla başvurduğu gerçeküstü dokunuşlardan yoksun. Karısının beklenmedik ölümünden iki yıl sonra, ünlü bir tiyatro oyuncusu ve yönetmeni olan Yusuke Kafuku (Hidetoshi Nishijima), Hiroşima'daki bir tiyatro festivalinde Çehov’un Vanya Dayı adlı oyununu yönetme teklifi alır. Burada organizatörler tarafından kendisine şoförlük yapması için görevlendirilen, genç bir kadın olan Misaki Watari (Toko Miura) ile tanışır. Geçmişten kalan acı gerçeklerle yüzleşmek zorunda kalan Kafuku, şoförü Misaki’nin de yardımıyla karısının geride bıraktığı gizemlerle ve kendi gerçekleriyle yüzleşmeye başlar. Bu yüzleşmenin gerçekleştiği mekanlardan biri ‘filmin tapınağı’ olarak işlev gören Saab 900 marka kırmızı bir otomobildir. Drive My Car, bu yönüyle bir yol filmi. @KutsalMotor Biçimde sade, anlamda coşkun bir Murakami uyarlaması: Drive My Car https://emredem.medium.com/bi%C3%A7imde-sade-anlamda-co%C5%9Fkun-bir-murakami-uyarlamas%C4%B1-drive-my-car-ecf78c25d9a5